De Vaganten anno 2011

Wat het juist is, weten ze zelf niet, maar er is iets aan ‘t gebeuren ...   De Vaganten verbazen hun publiek. De muzikaliteit van de groep spreekt de mensen aan, het enthousiasme dat Chris, Herwig, Veerle en Paul bij hun optredens tonen, is aanstekelijk.  De combinatie van die twee “oude kleinkunstrotten” met die twee “jonge snaken” is ongemeen verrassend om zien en horen.  Hun nieuwe nummers zijn stuk voor stuk boeiend, overtuigend en meeslepend.  De nieuwe arrangementen van hun grootste successen, zijn ontwapenend en echt mooi te noemen.  De “snaken” hebben er immers hun stempel op gedrukt! 
  Fotogalerij : optreden voor COV -Antwerpen, in PUTTE, op 5 oktober 2011.

De staande ovaties die hen te beurt vallen, bewijzen dat De Vaganten het publiek steeds opnieuw en moeiteloos meenemen naar hun kleinkunstwereldje. Ze geven een concert vol Nederlandstalige liedpareltjes met heel gewone decibels.   Op hun unieke, boeiende manier nodigen ze de mensen tot luisteren uit. Ze verwoorden het erg raak in hun lied “Niet te doen!”:

”... want m’n hart heeft toch wel veel te veel geklopt.
Voor zoveel mensen en zo intens ...  misschien wil het ook met pensioen gaan?  
Daarom heb ik nog één grote wens ... 
Laat mij asjeblief nog wat verder doen!”

 

 

Herwig Vagant en z'n kompaan van het eerste uur Paul Vagant .... wat misten ze de planken en het zingen! Daarom besloten ze in 2004, vol energie, om het tracé van de laatste rechte lijn van hun artiestenloopbaan uit te tekenen. In 2005 kwam Chris Vagant met basgitaar en dwarsfluit het duo met volle overtuiging begeleiden. En dan plots, in 2009, verscheen Veerle Vagant ... zomaar uit het niets. Ze speelde viool op elk continent, maar bij de Vaganten voelt ze zich pas helemaal in haar element.

Wie zijn deze vier Vaganten? Hier komt u het allemaal te weten!