L1-IK MIN JE MEER EN MEER
Een demo-versie van het lied van Bob Dylan.
"TO MAKE YOU FEEL MY LOVE"
Na
onderhandelingen met SONY NEDERLAND zijn we er in gelukt om de toesteming te krijgen van Bob Dylan om onze versie van dit lied op cd uit te brengen. Zover is het nog niet op dit ogenblik , maar we gaan zeker de studio in om kortelings een definitieve versie op te nemen.
gezongen en gespeeld door De Vaganten Chris, Veerle, Herwig en Paul
tekst : Paul Heyninck
muziek : Bob Dylan
arrangement : Veerle Dierckx en Chris De Winter
|
Terug
|
IK MIN JE MEER EN MEER
Zijn je dagen eenzaam en vol leed,
is heel de wereld voor jou kil en wreed,
weet dan dat ik jou toch niet vergeet
ik min je meer en meer.
Zijn je avonduren lang en koud
en gaan er vrienden rond jou in de fout
dan zou ‘k niet weten wat je tegenhoudt
ik min je meer en meer
Ik weet dat jij nog niet beslissen kan,
je echt verbinden wil je niet
maar je stem verraadt zo nu en dan
grote twijfel, .... en stil verdriet.
Kon ik maar alles nog eens overdoen
dan was er niets wat ik niet zou doen
om bij jou te zijn in elk seizoen,
om jou te minnen, meer en meer
Het stormt in mijn hart met windkracht tien
maar ‘k heb me nooit zo goed gevoeld
omdat mijn leven bruist als nooit voordien,
de drive is lang nog niet bekoeld.
‘k zou alles geven om jou weer te zien
want ik zie jou graag en bovendien
bij mij ben jij toch veilig en misschien..
min jij mij... ook meer en meer.
|
L2-DE OUDERS
Een demo-versie van het lied van Paul Vagant.
tekst : Anton Van Wilderode
muziek : Paul Heyninck
Klik hier voor meer info over het ontstaan van dit nummer. |
DE OUDERS
De ouders enkel bleven om te treuren
in hun geledigd huis van vroeger achter
waar zij de wederkeer der zoons verwachtten.
Toen geen terugkwam sloten zij de deuren
en liepen met verdrietige gedachten
de wegen westwaarts door de zomernachten.
Hun starlings ijlgeschreide ogen zagen
de dorpen nauwelijks waarlangs zij kwamen
en niet de kinderen met andere namen,
rumoerend achter toegegroeide hagen.
Berichten die zij gaandeweg vernamen,
verzwegen zij voergoed alleen en samen.
Hun zoons waren niet langer meer soldaten
maar knapen uit de ongeschonden dagen
met vrolijkheden en geringe vragen,
scholieren later heerlijk uitgelaten
en jongemannen die met welbehagen
hun veel te mooie uniformen dragen.
Een stad voorbij, een lange weg ten einde,
hielden de ouders stil - ze waren node
en voor de toekomst niets dan echtgenoten
die keken naar de weerschijn van de weide
waar op een groeizaam zomerbed van zoden,
de zerken lagen van de jonge doden.
En bleven doodstil staan, armen en handen
aaneengesloten zonder holten tegen
hun langzaam lichaam, monden moegezwegen,
gereed om zonder adem te verzanden,
om steen te worden, knielend neergezegen
onder de lafenis van lange regen.
|