‘De laatste rechte lijn’

Het is een uitdrukking die ongelooflijk veel gebruikt wordt in onze taal. Toen ik 60 werd (op 4 november 2002), zei een vriend van me, met de nodige dosis Antwerpse humor : “Proficiat, Paul! Maar denk eraan, nu nog één keer alles geven nietwaar, want ... vandaag beginde aan de “leste rechte lain nor de kist!”

De laatste rechte lijn begint bij de geboorte maar die is niet voor iedereen even lang. Sommigen krijgen bij een doordeweekse medische controle te horen ... er is iets mis .... Met de neus op de feiten heb ik in Frankrijk - met vakantie in de buurt van Autun - mijn allereerste Antwerps liedje geschreven. Deze keer wilde ik eens totaal mezelf zijn en mezelf eens uitdrukken in mijn moedertaal, het Antwerps. Mijn allereerste lied in het Antwerps ... het voelde zo goed en natuurlijk aan. En ... ik heb mijn lied een optimistische kleur gegeven. Daarom hoop ik echt dat dit lied zal gespeeld worden op de dag dat ik van hier vertrek.

Senioren krijgen dikwijls te horen : “Zeg! Nu ben je met pensioen en nu heb je nog minder tijd dan vroeger!” Men kan het niet juister formuleren : wij hebben minder tijd dan vroeger want ... er rest ons ook minder tijd dan vroeger... Tijd is zo ontzettend relatief. Als men acht is, duurt een jaar eindeloos lang. Dat is ook zo want één jaar is, op dat moment, een achtste deel van het leven. En als men tachtig is dan is datzelfde jaar slechts één tachtigste deeltje van ons leven ...

Nog één keer alles geven... nog zoveel te doen, nog een stukje van de wereld verkennen, nog eens een topprestatie leveren, en nog eens zanger zijn... Daar doe ik het voor! Want ik geloof - eindelijk (!)- ook in mezelf.

Recensie van het optreden in het H.Pius X - Instituut, Antwerpen, 17 april 2005 - Benny Verheyden

Paradoxaal genoeg cirkelen de verkrampte rennersbenen tijdens de laatste rechte lijn de boeiendste momenten van de wedstrijd bij elkaar. Zoals de Vagant aan het einde van zijn optreden met verkrampte vingers ragfijne akkoorden spint en uitzingt dat ‘hij leeft’. De Vagant zong een avond Vlaanderen vol zonder de neoromantische clichés ‘Mijn Vlakke Land’ en de ‘Ontstuimige Noordzeewinden’. Hij presenteerde zijn land als een metafoor voor wat een mensenziel universeel beroert. Hij wist zich voor deze klus de avond lang ondersteund door het virtuoze gitaarspel van zijn oude, getrouwe muzikale makker.

Onrecht en machtshonger verwees hij naar het galgenveld. Hij beschreef de angst van de emigrant in een Antwerps hotelletje voor het vertrek naar Canada; het had net zo goed de haven van Casa Blanca kunnen zijn net voor de afvaart naar Europa. Hij kaapte de beste bijrol weg in “La Manivelle”, met zijn dochter in de glansrol. Langsheen dit gezins-gebeuren brachten ze samen hun fascinatie voor een andere, Bretoense cultuur over op hun publiek. Zijn kinderen zongen over de lente! Hij verwerkte zijn zestig weggetikte jaren in een satirisch lied.

De Vagant ziet de laatste rechte lijn van het leven voor zich. Maar welke rechte lijn? Van een eendagswedstrijd waarvan niemand weet waar de streep getrokken is? Van een rit in een etappenkoers met een onbekend aantal aankomstplaatsen?

De Vagant antwoordde op beide vragen even ontwijkend als verrassend ad rem: ik stel vast dat ik leef.

De leste rechte lain

tekst en muziek : Paul Heyninck (Roussillon-en-Morvan, 27/6/2004)

Het leven is een race van langen oasem en geluk
en hedde teigeslag dan weurder hiel rap oitgeplukt
Er zen oek veurselecties en dor sneuvle der nogal
en dan begot dan is er nog nen halleve final
Dus ik besef mor al te goe : hier sto ne finalist...
van de leste rechte, van de allerleste
van de leste rechte lain nor de kist

Nen taid geleien ebbekik main 60 joar gevierd
me al m’n beste vrienden, oh! wadebbe die gegierd!
‘t was allemol bekokstoufd en gereigeld in den duk
en dus vond iederien da fiesje oardig goe gelukt
want ik was dor den ienige diedor ielemol niks van wist...
mor oek ni van die leste, van die allerleste
van die leste rechte lain nor de kist!

We zoengen al ons liekes in het schoeinste Nederlands.
en veur ons goei studentjes af en toe oek in het Frans.
‘t Was beiter in plat Gents gewest of onverstonboar Vloms
dan adde woep de radio toch wel veile mier respons
Toch blaive we liekes zingen, na als Antwaarpsen artist ...
in ons leste rechte, in ons allerleste
in ons leste rechte lain nor de kist!

Ak doeitzen raide mai mor nor die groeite zonnebank.
Ne zaark is veil te zwoar veur mai en ik mut zoe gi gejank.
Spelt wa goei muziek, en danst ne swing of rock ‘n roll
en pakt veur mai ne Guinness of nen Duvel of nen bol.
Leevd en profeteirt ervan en mokt toch ie groeit fiest ...
van oe leste rechte, van oe allerleste
van oe leste rechte lain nor de kist!

Ik leef en profeteir ervan en ik mok ie groeit fiest ...
van m’n leste rechte, van m’n allerleste
van m’n leste rechte lain nor de kist...